Terug naar de Miljoenenlijn

1978

Op een vrijdagmorgen in november wordt een jongetje geboren. Dit gebeurt rond de klok van 6:00u. Nieuw leven op de wereld. Clean. Schoon. Helemaal vers. Een heel leven vol keuzes voor zich. Niemand weet nog wat hij gaat doen en wat hij leuk gaat vinden. Een blank canvas. Spannend!

1988

Het jongetje uit 1978 ben ik. Ik ben (zoals zoveel jongetjes in die tijd) gefascineerd geraakt door treinen. En dat begint al rond de leeftijd van 2,5.

Als ik hoor dat in 1988 het baanvak Kerkrade-Simpelveld (deel van de Miljoenenlijn) gaat sluiten, wil ik nog éénmaal over dat traject reizen. Nog éénmaal van Heerlen naar Kerkrade, van Kerkrade naar Valkenburg en van Valkenburg weer terug naar Heerlen. Nog éénmaal over het mooiste traject van Nederland. Het rondje dat we nooit meer kunnen maken na de sluiting.

En zo gebeurt het. Er wordt zelfs geregeld dat ik de machinist mag bezoeken tijdens de rit. Op Heerlen-Kerkrade betekent dat in de machinistencabine van een Mat ’64. Op Kerkrade-Valkenburg betekent dat in de machinistencabine van een DEII (ook wel: Blauwe Engel). De machinisten die deze treinen besturen leggen me alles uit en beantwoorden alle vragen. De dag van mijn leven. Dit vergeet ik nooit meer!

In Valkenburg heb ik nog even tijd om wat foto’s te maken van de DEII. Daarna verdwijnen we hier weer met de trein richting Heerlen.

DEII station Valkenburg (1988).

DEII station Valkenburg (1988).

Gedurende mijn middelbare schooltijd verdwijnt de spoorweginteresse. In mijn puberteit worden een hoop andere dingen belangrijk; véél belangrijker dan de ‘treinengekte’ uit mijn jeugd.

1998

Door allerlei omstandigheden kom ik in 1998 weer veel in aanraking met de spoorwegen. Zo ook met de Miljoenenlijn. Op het baanvak Kerkrade-Simpelveld-Schin op Geul rijdt inmiddels een museumspoorwegmaatschappij: De ZLSM.

Dit wekt mijn interesse. Na een mailtje ga ik op bezoek. Ik raak gefascineerd door alles wat ik daar zie. De week erna start ik als vrijwilliger.

Algemeen Reglement, techniek van treinen en infrastructuur, Rangeerder/Begeleider, Dieselmachinist… Ik leer het allemaal en ben er zeer actief en bedreven in. Ik werk fanatiek aan diverse materieelrevisies mee. Smerig en zwaar werk; maar ik doe het met een lach op mijn gezicht. Als machinist maak ik zelfs diverse testritten met de DEII, die de ZLSM sinds 1999 in haar bezit heeft. De trein waar ik in 1988 nog voorin mocht zitten bij een NS-machinist! Erg bijzonder; dat had ik in 1988 zéker niet verwacht.

Deze periode wordt ook gekenmerkt door allerlei leuke evenementen en natuurlijk mijn rijdagen. Het plezier van het bezig zijn, maar vooral ook de leuke interactie met bezoekers en met mede-vrijwilligers maken dit voor mij een onvergetelijke tijd.

In 2002 studeer ik af en in 2003 verandert mijn werksituatie. Doordat ik elke dag veel tijd kwijt ben aan mijn werk, treed ik in 2005 af als vrijwilliger. Met pijn in mijn hart, maar terugkijkend op een ontzettend fijne tijd.

ZLSM-locomotief 1090 bij de put. (12 juni 1999).

ZLSM-locomotief 1090 bij de put. (12 juni 1999).

2008

Tijdens een grote opruimactie in mijn huis, kom ik vanalles tegen. Zo ook veel spullen die ZLSM-gerelateerd zijn. Omdat ik deze spullen al voor de zoveelste keer in mijn handen heb, besluit ik om een knoop door te hakken. Ik ga er toch nooit meer iets mee doen, dus ik gooi het allemaal weg. Het voelt even vreemd en de twijfel schiet er nog zeker 100x in. Het benauwt zelfs! Maar na een aantal weken heb ik er vrede mee. Het is goed zo. Een afgesloten periode.

Bevoegdheidskaartjes van lang geleden.

Bevoegdheidskaartjes van lang geleden.

Daarna volgen er jaren van spoorwegstilte. Het enige spoorweggerelateerde dat ik nog doe, is met de trein naar mijn werk reizen. Forens, meer niet…

2018 (?)

In 2014 word ik vader van Lars. Wat een geweldige verandering in mijn leven! Nieuw leven op de wereld. Clean. Schoon. Helemaal vers. Een heel leven vol keuzes voor zich. Niemand weet nog wat hij gaat doen en wat hij leuk gaat vinden. Een blank canvas. Spannend!

Als Lars 2,5 is, blijkt hij ook iets met treinen te hebben. Ongeveer dezelfde leeftijd waarop het bij mij begon. Ik heb het hem niet aangepraat; blijkbaar zit het in het DNA.

Tijdens een autorit ziet hij een stoomtrein rijden. Hij springt bijna dóór de autodeur naar buiten: “Papa! Trein! Mama! Trein!” Deze trein MOET hij zien. We zetten de auto stil bij een overweg, stappen uit en kijken samen naar de grote, dampende machine. Lars glundert en vindt het te gek. Papa stiekem ook. Een heerlijk vader-zoon-moment, dat Annemiek snel vereeuwigt met haar telefoon.

Met Lars bij de spoorwegovergang van Spekholzerheide. Foto: Annemiek.

Met Lars bij de spoorwegovergang van Spekholzerheide. Foto: Annemiek.

Enkele weken later zitten we in die stoomtrein. We hebben een heerlijke dag en Lars stuitert van het begin tot het einde. Ik geniet van hem. Maar ik geniet ook van alles wat ik om me heen zie: Het materieel, de infrastructuur, de enthousiaste vrijwilligers, de sfeer…

Met Lars in de stoomtrein. Hij kijkt zijn ogen uit. Foto: Annemiek.

Met Lars in de stoomtrein. Hij kijkt zijn ogen uit. Foto: Annemiek.

Ook ik heb jarenlang bijgedragen aan de totstandkoming en het behoud van deze maatschappij. En dat allemaal bij het mooiste spoortraject van Nederland. Dat maakt me trots. En die trots voel ik nu. Ik heb dat nooit eerder zó bewust gevoeld. Ik voel ook een enorm respect voor al die vrijwilligers, die dit allemaal met veel enthousiasme in stand houden.

Mijn leven lijkt uit cycli van 10 jaar te bestaan. Elke 10 jaar komt er weer een belangrijk Miljoenenlijn-moment in mijn leven. Zal dat zo blijven? Is 2018 het volgende jaar? En wat zal er dan zijn?

Met Lars bij "Een dagje uit met Thomas". Foto: Annemiek.

Met Lars bij “Een dagje uit met Thomas”. Foto: Annemiek.

Jij en de Miljoenenlijn?

Heb jij iets met de Miljoenenlijn en/of met de ZLSM? Zo ja, dan deel het gerust onder deze blog. Vind ik leuk.

2 Comments

  1. Annemiek · 07 november 2016

    Erg mooi geschreven, lief! Ik geniet er net zo hard van!! <3

    Reply

Leave a reply