Sterk spul, hè…?

Terwijl vriend en collega Wijnand iets te drinken gaat halen, sta ik aan een ‘Stehtisch’ voor me uit te staren. Op een paar meter afstand speelt een band. Een super-vrolijke versie van “Love Generation” knalt uit de speakers. Erg leuk en erg vermakelijk.

Uit een soort automatisme begint mijn vinger mee te tikken op het ritme van de muziek. Een gewoonte die altijd opspeelt, als ik ergens muziek hoor. Volgens de medische wetenschap kan het geen kwaad. Nou, dan tik ik er ook vrolijk op los.

Topprestatie

Zowel binnen als buiten deze enorme tent word ik omringd door fietsers. Allemaal feestend, drinkend en dansend. De stemming zit er goed in. Het zijn sportmannen en -vrouwen die vandaag een topprestatie hebben geleverd. En ze zijn er terecht hartstikke trots op.

Deze topprestatie leverden ze op hun fiets tijdens de eerste dag Mergelheuvelland 2-daagse (MH2D). MTB’s, racefietsen, ligfietsen, tandems… Ik heb echt vanalles voorbij zien rijden. En nu zijn ze hier; aan de finish van alle routes. Moe en voldaan na honderden meters klim en met vele kilometers onder hun banden.

Doorzetten

Het besef druppelt binnen… Ook ìk heb zo’n prestatie geleverd. Zo’n 130km afstand en 1800 hoogtemeters. Grotendeels afgelegd door het prachtige Belgische heuvelland. Voor zo’n extreem heuvelachtige tocht had ik totaal niet getraind. Maar tòch deed ik het.

De laatste 40km waren heftig. Door een kleine blessure had ik pijn aan mijn rechter knie. En die pijn werd met elke kilometer heftiger. Maar ik wilde die eindstreep ècht halen. Dus ik moedigde mezelf aan met dingen als “Niet opgeven; gewoon doorgaan! Is een kleine blessure; komt wel goed! Je kunt het!” En ik denk dat het hielp, want ik heb de finish bereikt.

Emoties

Nu sta ik hier… In de tent achter de finish. Tranen schieten in mijn ogen; compleet emotioneel door deze situatie. Mijn lichaam trilt en ik kan amper nog op mijn benen staan. Een soort shock lijkt het wel. Het kost me veel moeite, om mijn tranen te verbergen. Ik wil het stoppen. Maar helaas, het lukt niet. Het komt er gewoon uit.

Ik was me er niet van bewust, dat je dit puur op doorzettingsvermogen kon bereiken. Wow! Ik ben ècht trots en overdonderd!

Echt sterk spul

Aan de bar zie ik Wijnand twee glazen aannemen. Hij betaalt de drankjes en komt in mijn richting gelopen. Snel stop ik een stuk druivensuiker in mijn mond en probeer wat te kalmeren. Als hij aankomt bij de ‘Stehtisch’, kan ik nog maar één ding zeggen: “Sterk spul, hè…?” We proosten, we genieten en we staren minutenlang zwijgend voor ons uit…

Op dat moment staat het vast: Morgen weer!!!

Libeek, 8 september 2012.

Foto’s

Sportograf is gespecialiseerd in sportfotografie. Bij MH2D zitten zij op diverse plaatsen langs het traject. De ‘Sportografen’ leggen alle deelnemers vast tijdens hun fietstocht. Hieronder een impressie van de toertocht, die ik dit jaar fietste. En ja, je ziet het goed: Ik heb dit jaar géén MTB gefietst! 🙂


4 Comments

  1. Annemiek · 16 november 2012

    Wauw, ik had dit nog niet gelezen of gezien!
    Supertrots op jou! En niet alleen om je fietsprestaties!

  2. Marielle · 25 november 2012

    Jee, dit had ik gemist. Wat goed zeg!! Je mag echt wel trots zijn!