So You Think You Can Dance ?!

Op 11 januari j.l. kwamen we bij elkaar met de leden van de fotogroep waarin ik actief ben. Deze bijeenkomst vond plaats in de studio van Roy Wanders. Op deze avond gingen we kennismaken met Dansfotografie in de vorm van een workshop. Dansfotografie, een tak van de fotografie waar ik nog totaal geen ervaring in had en die me ook totaal niet aantrok. Door deze workshop is daar verandering in gekomen.

Ons model was Glenn Eleveld. Hij doet al sinds zijn jeugdjaren fanatiek aan streetdance. Tegenwoordig beschrijft hij zichzelf als: Dancer/Teacher, Choreographer, Artist. En na wat ik op deze avond gezien heb, ben ik overtuigd dat hij dat ook echt is. Daarnaast ben ik er ook van overtuigd, dat streetdance een zware sport is.

Fotograferen

De avond werd opgedeeld in drie blokken.

  1. portretten van poses voor een witte achtergrond
  2. portretten van poses voor een zwarte achtergrond
  3. portretten van momenten tijdens het dansen

Voordat je een foto maakt van een bepaalde dansvorm, is het raadzaam deze eerst goed te bestuderen. Glenn deed ons een dans meerdere malen voor. Hij legde hierbij ook uit, hoe streetdance is opgebouwd. Roy voegde daar vervolgens de fotografische uitleg aan toe. Hij liet ons o.a. zien wat voor belichtingen wel en niet werken met streetdance. Ook vertelde hij over momenten in de dans die ideaal zijn om vast te leggen, maar ook over momenten die niet goed werken op een foto. Hierna gingen we fanatiek aan de slag. Door doen leer je vaak het snelst.

Omdat niet alle leden van de groep thuis de luxe hebben van flitsapparatuur, werd er gewerkt met halogeenlampen. Hier is niets mis mee. Het enige nadeel hieraan is, dat het wat moeilijker wordt om beelden te bevriezen. Dit wordt veroorzaakt door de matige lichtopbrengst van halogeenlampen t.o.v. flitslicht. Vooral bij de actiefoto’s kan dit nogal lastig zijn. Je zult altijd wat beweging terugzien in de foto. Aan de andere kant kun je jezelf juist als doel stellen om beweging vast te gaan leggen. Dit maakt de foto een stuk dynamischer. Ik besloot beide varianten een kans te geven.

We waren vrij om te gaan en staan waar we wilden. Eigenlijk lag ik vrijwel direct gestrekt op de vloer. Niet omdat ik gevallen was, maar om een aantal shots te maken vanuit een laag standpunt. Mijn ervaring is, dat dit bij een ruige pose vaak goed werkt, omdat het model dan wat dominanter over komt. Bij streetdance komen de meeste poses/momenten erg ruig over, dus daarmee is mijn keuze snel verklaard. Ik ben daar niet de hele avond blijven liggen, maar heb ook nog op andere hoogtes en ook vanuit andere hoeken foto’s genomen. Aangezien het voor mij allemaal nieuw was, was het een kwestie van heel veel uitproberen.

Streetdance

Tussendoor nam Glenn zijn rustmomenten, om even op adem te komen. Tijdens die rustmomenten namen veel mensen, waaronder ikzelf, de gelegenheid om hem de kleren van het lijf te vragen. Gedurende deze gesprekken komt vooral de gedrevenheid van Glenn naar voren. Hij is ontzettend fanatiek en straalt ook helemaal als hij over zijn streetdance praat. Ik kan altijd enorm genieten van mensen, die ergens helemaal voor gaan en daar ontzettend fanatiek over vertellen. Aan deze rustmomenten hechtte ik daarom ontzettend veel waarde.

StreetDance
Glenn vertelt

Het is erg gemakkelijk om te werken met iemand als Glenn. Hij kent zijn lichaam ontzettend goed. Ik vermoed dat dit komt doordat dansers zich heel bewust zijn van hun lichaam en hun houding. Hierdoor kan hij in één beweging van houding wisselen en daarmee een pose neerzetten, die (nagenoeg altijd) perfect is. Ook als je hem verzoekt om eens “stoer te gaan staan” of eens “de handen naar de camera te reiken”, weet hij binnen no-time een houding aan te nemen, die goed werkt op een foto. Heerlijk voor de fotograaf, want die kan zich daardoor volledig concentreren op het fotograferen. En aangezien we allemaal aan het oefenen waren, kwam dat goed uit.

Gedurende de sessie krijg ik steeds meer bewondering voor streetdance. Het is niet alleen een kunstvorm, het is ook een sport. Je vormt je lichaam in de meest “onmogelijke” houdingen. Bij het veranderen van houding gaat dat veelal gepaard met volle spierkracht. Op het moment dat je ernaar kijkt, lijkt het nog allemaal enigszins mee te vallen. Maar toen ik thuis wat houdingen aan mijn vriendin wilde demonstreren, merkte ik pas hoe moeilijk en zwaar het echt was. Veel bewondering dus voor iedereen die zich überhaupt aan deze kunstvorm/sport durft te wagen.

Dansfotografie en ik

Naar deze avond kijk ik met veel plezier terug. Ik heb vanalles geleerd over streetdance, maar ook over het fotograferen daarvan. Hierdoor heb ik een totaal andere kijk gekregen op Dansfotografie. Streetdance fotograferen vind ik leuk en zal ik in de toekomst zeker nog vaker gaan doen. Wellicht dat ook andere dansvormen mijn aandacht gaan trekken op fotografisch gebied. De tijd zal het leren…

Aan streetdance doen, lijkt niet voor mij weggelegd. Mensen die mijn website uit het verleden nog herinneren, waarop ik (in een animatie) samen met Rico een dansje uitvoerde, kunnen dat beamen. Laat ik het dus maar bij het -fotograferen van- houden. Het antwoord op de titel van deze blog is dus (je voelt hem al aankomen): No, not me!. 😉

Fotoverslag

Een aantal beelden van deze avond wil ik graag met jullie delen. We trapten af met een hele lading stoere poses voor een witte achtergrond:

StreetDance StreetDance
StreetDance StreetDance
StreetDance
StreetDance
StreetDance
StreetDance
StreetDance
StreetDance
StreetDance
StreetDance StreetDance
StreetDance StreetDance

We verplaatsen ons naar de zwarte achterwand. Met één lamp op Glenn gericht gaan we verder met experimenteren:

StreetDance
StreetDance
StreetDance StreetDance
StreetDance StreetDance

Vervolgens gingen we terug naar de witte achtergrond, werd het licht opgesteld en gingen we het dansen fotograferen:

StreetDance StreetDance
StreetDance StreetDance
StreetDance StreetDance
StreetDance StreetDance
StreetDance StreetDance
StreetDance StreetDance

Ikzelf liep nog even naar een andere kant, om een wat andere achtergrond bij Glenn-in-actie te krijgen. Wat je ziet, zijn gewoon wat opgeborgen spullen uit de studio. Dit kan de illusie wekken dat we ons buiten in een afgelegen, rommelige steeg bevinden. Voor mijn gevoel past dat erg goed bij streetdance.

StreetDance



6 Comments

  1. Shak · 18 januari 2011

    Mooie foto’s! Lijkt me idd erg lastig om een danser te fotograferen! En nee…alsjeblieft…Hou het bij foto’s maken! 😉
    Maar ik lees&kijk iedere keer weer met plezier je blog&foto’s!

    • Dennis · 18 januari 2011

      Hey Shak! 🙂

      Bedankt voor je leuke reactie.

      Erg fijn om te lezen, dat mijn blogs en foto’s gewaardeerd worden. 🙂

      Groeten,
      Dennis

  2. Marielle · 20 januari 2011

    Ontzettend leuk en interessant verhaal. Prachtige beelden erbij! De onderste foto vind ik echt de topper, zoals je zelf al schrijft, die achtergrond maakt de streetdance wel compleet.

    • Dennis · 20 januari 2011

      Hey Marielle, bedankt voor je reactie/compliment. Erg leuk!

      Die onderste foto is eigenlijk het buitenbeentje in de serie. Maar toch vind ik deze ook iets hebben. Ik ben blij om te lezen dat er meer mensen zijn, die dat voelen.

  3. Miek · 24 januari 2011

    Nice blog, met al die stoere pics…!

    Vind het vooral zo leuk om jou steeds zo enthousiast te zien en horen….!

    Dikke kus…

    • Dennis · 24 januari 2011

      Hey Miek! Dank je wel. Wederom een leuke reactie. 🙂

      Ik ben ook razend enthousiast w.b. fotografie. Die hobby had ik veel eerder moeten oppakken!

      X