Schrijven… Omdat het kan!

Naast fotograferen heb ik nog een andere ‘tic’: Schrijven. De hele dag door zit mijn hoofd vol gedachten. Soms zijn het grappige dingen, soms juist heel droevige. Soms zijn het overeenkomsten, soms zijn het tegenstrijdigheden. Soms is het begrip en een andere keer juist onbegrip. Soms zijn het constateringen; en af en toe zelfs dingen waar ik helemaal niet uitkom. Maar wáár het ook over gaat: Ze zijn er… Altijd.

Een aantal van die gedachten steken uit boven de rest. Deze zet ik het liefst direct ‘op papier’. Helaas kan dat niet altijd. Daarom noteer ik meestal snel wat steekwoorden in mijn telefoon. Voor later, als ik wèl tijd heb voor het schrijfwerk. En dan maar hopen dat ik dan nog net zoveel inspiratie heb, als op het moment dat ik de steekwoorden noteerde. Je raadt het al: Die inspiratie is dan meestal verdwenen.

Inspiratie komt bijna altijd op de meest ongelegen momenten. Op de momenten dat ik met iets héél anders bezig ben. Soms komt het ook helemaal niet. Bijvoorbeeld als ik wil gaan schrijven op basis van mijn eerder gemaakte notities. Toch begin ik dan vaak gewoon te schrijven; ook al vind ik niet de juiste woorden. Gewoon omdat het kan. Gewoon omdat elke tekst weer een goede oefening is.

Uiteindelijk rolt er dan meestal toch een tekst uit. Soms over de gedachten die ik eerder had; soms ook over iets heel anders. Af en toe gebruik ik zo’n tekst voor mijn blog (of voor andere gelegenheden). De rest blijft echter voor eeuwig in mijn logboek.

Vandaag heb ik zo’n dag. Zo’n dag waarop de inspiratie er even niet is. Ik heb een foto, waar ik graag een klein verhaal bij schrijf. Maar ik heb even niets te vertellen. Apart voor iemand die zoveel praat. Maar misschien hoeft het ook niet. Misschien vertelt het beeld zelf het verhaal. Een plaatje zegt vaak meer dan 1000 woorden…

blog_schrijven_01

De pen blijft liggen.