Sayuri tekent de baby

De klink van de deur heb ik nog in mijn hand. Met één voet sta ik in de woonkamer van mijn moeder; mijn andere voet staat nog in de hal. Normaal zeg ik ‘hallo’ en wisselen we wat beleefdheden uit. Maar vandaag niet; vandaag is anders.

Mijn moeder komt direct op me afgelopen en begint te praten. “Sayuri heeft wat voor jou!”, zegt ze enthousiast. Nieuwsgierig wend ik mijn blik richting Sayuri. “Oh? Is dat zo, Sayuri? Heb je wat voor mij?” Met een nerveuze blik knikt ze ‘ja’. Vervolgens wenkt ze naar mijn moeder, die naar een kast loopt om iets te pakken.

Als mijn moeder terugkomt, zie ik dat ze twee gekleurde stukken papier vasthoudt. Deze papiertjes overhandigt ze aan mijn lieve nichtje, die trots naast me komt staan. Ik hurk om te zien wat ze in haar handen heeft. Het blijken tekeningen te zijn. We bekijken ze samen.

Hè? Zie ik nou, wat ik dènk te zien..? Net als ik het wil vragen, begint Sayuri zelf te vertellen. “Kijk, da’s de baby. En daaromheen is de buik van Miek. En deze heeft jouw letter, dus die is voor jou. En die is voor Miek, want die heeft de M.”

Daar zit ik dan; met een brok in mijn keel en mijn mond vol tanden. Ze is toch pas 4?? Knap, hoor! Dank je wel, lief nichtje! Deze tekeningen gaan zéker in een lijstje.

De twee tekeningen van Sayuri. De baby in de buik van Miek.