Mijn eerste inspiratiebron (deel 4)

In mijn biografie beschrijf ik een stukje van mijn verleden. Hierin doe ik uit de doeken, hoe ik ooit in aanraking kwam met fotografie. Ik noem daarin met name mijn oudoom Arnold (Nol) Pepermans. Eind 2007 is hij overleden. En eigenlijk heb ik hem nooit kunnen vertellen wat hij, fotografisch gezien, voor invloed heeft gehad op mij. Laat staan dat ik hem heb kunnen bedanken daarvoor. Daarnaast weet ik eigenlijk ook maar weinig van hem uit de periode voor mijn geboorte.

Als een soort ode aan hem, wil ik dit rechtzetten met een serie van blogs over hem, over zijn leven en over wat hij voor mij betekend heeft.

Vandaag deel 4 van deze serie: Het leven van ome Nol eindigt.

Overlijden

Mijn oma overlijdt in 1999. Ome Nol blijft in de Weijenbergflat wonen. Door die jaren heen bezoekt mijn moeder hem nog zeer regelmatig. Ikzelf zie hem niet meer zo veel. Toch betekent dit niet, dat mijn fotografie-interesse afgenomen is. Via diverse mensen om me heen blijf ik een beetje bezig met fotografie. In 2001 koop ik zelfs mijn eerste (analoge) spiegelreflexcamera, om meer uit mijn fotografie te halen.

Van mijn moeder hoor ik regelmatig verhalen over Ome Nol. Vol trots vertelt ze over alle nieuwe foto’s die hij gemaakt heeft en vertelt ze me ook waar deze geëxposeerd worden. Ik krijg hier een steeds beter gevoel van en denk: “Dat wil ik ook!”

Eind 2007 gaat het echter opeens niet goed met hem. Zijn gezondheid wordt met de dag slechter en de familie heeft daar geen goed gevoel bij, want Ome Nol was eigenlijk nooit ziek. Zou hij dit nog wel overleven, gezien zijn leeftijd en gezien de snelheid waarmee het achteruit gaat?

Op de avond voor mijn 29e verjaardag (vrijdag 23 november 2007) ontvang ik de droevige mededeling, dat hij overleden is. Toeval dat dat op die avond gebeurt? Ik geloof er niet zo in. Maar feit is dat mijn fotografie-oom voorgoed verdwenen is uit mijn leven. Ondanks mijn onderbuikgevoel vertelde, dat het weleens verkeerd zou kunnen aflopen, kwam het toch als een donderslag bij heldere hemel.

Omdat ik ervan baal dat ik hem nooit heb kunnen bedanken voor alles, mompel ik tijdens de uitvaart bij zijn kist “Bedankt voor alles”. Maar eigenlijk was dit niet bevredigend en ging ik met een rotgevoel van hem heen…

Een tijd later ruimen we met de familie zijn flat leeg. Op het moment dat ik aankom, is er al een hoop familie geweest. Ook zijn er mensen van de fotoclubs geweest, waarin hij actief was. Zij hebben allemaal dingen van hem meegenomen. Ik rommel wat tussen oude foto’s en neem hiervan een stapeltje mee. Mijn moeder weet nog een boek van de beroemde fotograaf Richard Avedon te vinden.

Eigenlijk boeit het me ook niet zoveel wat voor spullen ik meeneem. Het zijn maar spullen. Het belangrijkste dat hij me kon geven, heeft hij me al gegeven: Fotografie. Iets waarvoor ik hem eeuwig dankbaar ben.

nol_pepermans_rouw_prent
Rouwprent Nol Pepermans (klik erop voor vergroting)

Overzicht van alle verschenen artikelen in deze reeks:

4 Comments

  1. Marielle · 20 september 2011

    Bah wat een droevige blog!
    Maar nog steeds vol interesse hoor!

    X

    • Dennis Ebben · 20 september 2011

      Hey Marielle! Leuk dat je ze aan het volgen bent. 🙂

      De volgende blogs (woensdag en zaterdag) gaan over andere onderwerpen en zijn wat vrolijker. 😉 x

  2. Miekkk... · 20 september 2011

    Ik vind deze serie blogs echt heel mooi… Zo vanuit jouw gevoel geschreven, heb er verder geen woorden voor…