Mijn eerste inspiratiebron

In mijn biografie beschrijf ik een stukje van mijn verleden. Hierin doe ik uit de doeken, hoe ik ooit in aanraking kwam met fotografie. Ik noem daarin met name mijn oudoom Arnold (Nol) Pepermans. Eind 2007 is hij overleden. En eigenlijk heb ik hem nooit kunnen vertellen wat hij, fotografisch gezien, voor invloed heeft gehad op mij. Laat staan dat ik hem heb kunnen bedanken daarvoor. Daarnaast weet ik eigenlijk ook maar weinig van hem uit de periode voor mijn geboorte.

Als een soort ode aan hem, wil ik dit rechtzetten met een serie van blogs over hem, over zijn leven en over wat hij voor mij betekend heeft.

Vandaag deel 1 van deze serie: Over wie hebben we het eigenlijk?

Nol Pepermans

Wijlen mijn oma had 5 broers. Nol Pepermans was haar oudste broer. En eigenlijk kan ik me niet anders herinneren, dan dat hij hobbymatig met fotografie bezig was. Toen ik geboren werd, was hij al met pensioen. Voor hem was het dus een favoriete tijdsbesteding waar hij veel mee bezig kon zijn.

nol_pepermans_1

Nol Pepermans

Als klein jongetje was ik altijd gefascineerd door zijn kleurrijke carnavalsfoto’s, die hij o.a.maakte aan de andere kant van de Atlantische oceaan (bijv. Antillen), in Duitsland en in Maastricht. Daarnaast was ik nog veel meer gefascineerd door zijn krachtige zwart-wit-foto’s. Deze maakte hij van uiteenlopende onderwerpen. Denk aan boerderijen, kruizen langs de (Limburgse, Belgische en Franse) wegen, verlaten industrieterreinen, portretten van plaatsen die hij bezocht, oude industriesteden, landschappen, en ga zo maar door…

Sluiting staatsmijnen

Eén van zijn bekendste series is de fotoserie, die hij maakte van de sluiting van de mijnen. Maar weinig fotografen hadden toestemming om ondergronds te fotograferen. Hij kreeg er wèl toestemming voor. I.v.m. het mijngas, mocht je ondergronds niet flitsen. Dit zou explosies kunnen veroorzaken. Alles werd dus gefotografeerd m.b.v. de werklampen van de mijnwerkers en ander aanwezig licht. Hij gebruikte daar ook geen lichtmeter bij. Het ging op “goed geluk”. Dit wetende, maakt het nog indrukwekkender, wat daar voor foto’s uitgekomen zijn. De foto’s ademen een aparte, donkere sfeer uit… Overigens maakte hij niet alleen ondergronds, maar ook bovengronds foto’s voor deze serie.

Wat hij op dat moment nog niet weet, is dat hij iets van nationaal belang aan het doen is. De mijnsluiting heeft het Limburgse landschap en de Limburgse economische situatie drastisch veranderd. Deze hele historie is verdwenen. Latere generaties (waaronder ikzelf) hebben geen beeld, van wat daar nu echt onder de grond gebeurde. Ome Nol legde dit vast voor de latere generaties en zo kwamen zijn foto’s in het Nederlands Fotomuseum terecht.

Met de foto’s uit deze serie heeft hij veel geëxposeerd, zowel in het binnen- als in het buitenland. Ook heeft hij zijn foto’s in 1982 gebundeld in het fotoboek Koempels: een portret van de mijnwerker in de nadagen van de Limburgse kolenmijnen. In dit indrukwekkende mijnwerkersportret staat de mijnwerker centraal, kortom “de mens als het belangrijkste werktuig in het ondergrondse bedrijf”, aldus A.M.A. Hulsman in het voorwoord van het fotoboek.

nol_pepermans_boek_koempels

Fotoboek Koempels: een portret van de mijnwerker in de nadagen van de limburgse kolenmijnen

Mijn oma had een exemplaar van dit boek in bezit. Ik kan me ook niet anders herinneren, dan dat ik daar als klein jongetje gefascineerd doorheen zat te bladeren. “Voorzichtig he!” riep mijn oma mij toe, als ik het boek in mijn handen had. Toen snapte ik niets van haar zorgen om iets als een boek. Tegenwoordig begrijp ik wel, waarom ze het zo onwijs belangrijk vond, dat dit boek ongeschonden bleef: Op mijn schoot lag één van de belangrijkste boeken over de Limburgse geschiedenis.

Overzicht van alle verschenen artikelen in deze reeks:

2 Comments

  1. Miekkk... · 29 augustus 2011

    Mooie blog!

    Ik geniet er sowieso van met hoeveel passie je hierover kan vertellen…
    Op naar de volgende…!