Living on the edge

In de jaren ’90… Man man man… Toen leefde ik ècht on the edge! Maar dan ook ècht!

Toen

We gingen met de auto weg. Urenlang. Soms zelfs dágenlang. En we hadden geen mobiele telefoon bij ons. Geen!

Of ik ging een paar uur weg met de fiets. Knallen op de racefiets of lekker MTB’en op de Brunssummerheide. Alleen! En dan had ik helemaal geen mobiele telefoon bij me! Ja, echt… Géén!

Nog erger: Op vakantie! Twee weken lang in een ver oord! Afhankelijk van een rammelende hoteltelefoon die soms werkt en soms niet. En van die telefooncel zonder ramen, waarvan de telefoon altijd stuk is. Dus eigenlijk totaal onbereikbaar. En dat allemaal…. Zonder mobiele telefoon!

’s Nachts over de Hoensbroekse ‘kolenberg’ naar huis fietsen na een avondje stappen of na een avondje bij vrienden hangen. Pikdonker, want er is geen verlichting; ook niet op mijn fiets. Overal duistere types. Zonder mobiele telefoon!

In de vroege morgen in de wachtkamer van de tandarts. Helemaal alleen. Alleen die ene patiënt voor mij, waar wat meer tijd voor nodig is. Dus ik moet wat langer wachten. Zonder mobiele telefoon. Zonder!

Sporten in de sportschool? Zonder mobiele telefoon!

Op stap van vroeg in de avond tot laat in de ochtend. Urenlang onbereikbaar, want… Zonder mobiele telefoon.

Met de trein van Heerlen naar Zandvoort, urenlang onderweg, vervolgens een dag aan het strand liggen en ’s avonds weer urenlang onderweg naar huis… Zonder mobiele telefoon!

… en toch liep het altijd goed af.

Nu

Even naar het toilet. Oh shit, even teruglopen: Mobiele telefoon vergeten…

dscf9300-01

dscf9227-01

2 Comments

  1. Kim muller · 09 november 2016

    Hahaha geweldig!

    Reply

Leave a reply