Jurken, jurken en nog eens jurken

Stuk voor stuk zet ik mijn boodschappen op de lopende band. Een pak koffie, nog een pak koffie, het eten voor het weekend, de hapjes voor het bezoek van vanavond, en ga zo maar door. De cassière trekt alle producten met een lach over de scanner. Bliepjes volgen elkaar op. Het saaiste gedeelte aan boodschappen doen, vind ik zelf. Maar goed, het hoort erbij…

De (on)bekende vrouw

De sneeuw ligt buiten vrij hoog en de mensen om me heen nemen allemaal een stuk van die sneeuw aan hun schoenen mee naar binnen. De vloer is nat. Op het moment dat ik over de natte vloer richting de afvoerband van de kassa wil lopen, word ik aangesproken door de dame achter mij. “Hoi Dennis!” Ik kijk om en een vrouw met een vriendelijke en aanstekelijke lach kijkt me aan. Redelijk overdonderd maar met een glimlach zeg ik vriendelijk “Hoi!” terug en verontschuldig me vanwege het feit, dat ik me haar naam even niet kan herinneren.

Terwijl ik haar aankijk en zij begint te praten, gaan er allerlei gedachten door mijn hoofd. “Shit, wat ben ik een oen. Zo lullig! Heb ik ooit tijdens het stappen met haar staan praten? Ken ik haar van een verjaardag? Hebben we gezamelijke vrienden? Is ze de zus van iemand die ik ken? Help! Ik weet het niet meer!!” Ze geeft me wat hints. En terwijl ze praat en ik haar bestudeer, denk ik… “Ja, natuurlijk. Het is Debbie!! Of toch niet?” Heel voorzichtig vertel ik haar, wie ik denk dat ze is. Ze lacht en knikt instemmend. Mijn lichaam ontlaadt… “Pfiew. Hier heb ik het goed vanaf gebracht.”

Het is winter 2009/2010 als ik Debbie bij Albert Heijn tegenkom. Debbie zat op de basisschool bij mijn zusje in de klas. Ik zat op dezelfde school, maar dan een paar klassen hoger. Ook op de middelbare school kwamen we elkaar weer tegen. Daarna hebben we elkaar nooit meer gezien. Het is niet dat we vroeger echt met elkaar omgingen. Maar we kenden elkaar wel; zoals je dat eigenlijk met veel mensen hebt, als je op school zit.

Passie

We raken aan de praat. Over vroeger en over wat we nu doen. Met veel passie in haar ogen vertelt ze me over haar liefde voor jurken. Bruidsjurken, cocktailjurken, galajurken… Ze vindt ze geweldig! En niet alleen om naar te kijken of te dragen. Nee… Naast haar baan is ze deze jurken ook zelf gaan ontwerpen en realiseren. Exclusieve jurken. Geheel op maat gemaakt! De droom van elke vrouw… 😉

Met ongeveer dezelfde passie in mijn ogen vertel ik over mijn fotografie. Hoe ik fotografie zie; hoe ik fotografie beleef; en hoe ik dat invul. Ik nodig haar uit om eens op mijn site te kijken, zodat ze kan zien, waar ik allemaal mee bezig ben. Voor de deuren van Appie staan we nog lang na te praten. Uiteindelijk nemen we afscheid; niet wetende of we elkaar ooit nog zullen zien.

Afspreken

De tijd verstrijkt. Winter 2009/2010 gaat voorbij. Winter 2010/2011 gaat ook voorbij. Terwijl ik in het voorjaar van 2011 op mijn werk zit, hoor ik opeens een bliepje. Hoor ik nou die AH-kassa in mijn hoofd?!?! … Nee, gelukkig is het mijn mailprogramma, dat me erop attendeert dat er een nieuw bericht is. Later die dag open ik de mail en hij blijkt van Debbie. Ze wilt het graag weer hebben over haar jurken en over mijn fotografie. Of we eens kunnen afspreken… Ja, natuurlijk kan dat.

Niet goed wetende, wat ik moet verwachten, ga ik richting Debbie. Gewapend met een schrijfblok voor aantekeningen bel ik aan en de deur gaat binnen 0,8 seconde open. Een nieuw record! We plaatsen ons in haar woonkamer en ze begint enthousiast te vertellen. Ze vertelt over haar jurken-hobby, welke ze nog steeds beoefent. Ze vertelt er ook bij, dat ze dit professioneel wilt gaan doen. Naast toekomstplannen, waarin ze zichzelf beschrijft in een jurkenwinkel, wil ze op korte termijn een website maken. Internet is immers een waardevolle bron voor potentiële klanten. Mensen kunnen je vinden en mensen kunnen zien wat je doet. Op zo’n website horen foto’s. Geen kiekjes, maar foto’s. Haar vraag is, of ik met haar die foto’s zou willen realiseren.

Ik vind het altijd fijn, om met iemand samen te werken, die zelf ook boordevol ideeën zit. Debbie is zo iemand. Ze heeft allerlei scenario’s in haar hoofd zitten. Geen keiharde, afgebakende invullingen, maar gewoon wat vrij goed uitgewerkte gedachtenspinsels. Ook heeft ze al over wat locaties nagedacht, waar we eventueel iets zouden kunnen doen. Ze heeft zelfs al een vrouw ter beschikking, die graag als model wil fungeren. Deze vrouw heeft al eens eerder met jurken geposeerd. Het zijn maar gedachten, maar het klinkt allemaal erg leuk en interessant.

Nieuw afscheid

Aan het eind van de avond nemen we afscheid, want voor mij wordt het tijd om naar huis te gaan. Ik stem tijdens ons afscheid in met haar idee en vertel dat het me erg leuk lijkt om te doen. Dit zeg ik enigszins twijfelachtig, omdat ik nog niet zo goed heb nagedacht over haar vraag. Maar op het moment dat ik haar straat verlaten heb, weet ik het zeker: Dit ga ik echt doen!! Spannend!

… to be continued…

8 Comments

  1. Ellis Schreurs · 04 juni 2011

    Wat ik zo leuk vindt, is dat door deze passie van mensen je belaade dingen soms anders gaat bekijken.

    • Dennis Ebben · 05 juni 2011

      @Ellis: Bedankt voor je reactie. Ik hoop maar dat dat ‘anders bekijken’ op een positieve manier bedoeld is. 😉

  2. Marielle · 05 juni 2011

    Na het lezen van dit verhaal ben ik ontzettend nieuwsgierig geworden. Het gaan vast weer fantastische foto’s worden. Super voor je om zo’n uitdaging te krijgen. Geniet ervan!

    • Dennis Ebben · 05 juni 2011

      @Mariëlle: Bedankt voor je leuke reactie. Foto’s bij dit project laten nog even op zich wachten. ’t Project wordt immers nog opgestart. Maaaar: Ook ik ben erg nieuwsgierig naar hoe dit gaat verlopen en wat het resultaat uiteindelijk zal zijn. Ervan genieten zal wel goedkomen. 🙂

  3. Miek · 08 juni 2011

    Erg laat gelezen….

    Maaaaaar, leuke blog…!!

    Ik ben heel benieuwd naar het vervolg…;)

  4. Sha · 08 juni 2011

    Afgezien van dat ik erg benieuwd ben naar je foto’s…ben ik ook heel benieuwd welke Debbie 🙂