Met de bus naar de Peppermill (deel 4)

Betrapt

De eigenaar van friture De Sarool moet hebben gemerkt, dat zijn omzet niet klopte. Na wekenlang frikandellen eten voor noppes, werkte ons trucje niet meer. De automatiek was beter afgesteld en tja… Dat kan geen toeval zijn.

Jammer! Vanaf dat moment gaan we 1 gulden per frikandel betalen. Dat voel je wel, als je er wekelijks een paar eet. Opeens zijn we heel zuinig en eten we er steeds minder.

Berouw

Schaamteloos heb ik wekenlang die friture-eigenaar opgelicht. Eigenlijk onbewust van het kwaad dat ik deed. Tot de dag dat ik dat wel besefte. En dan heerst er een schuldgevoel.

Met dit schuldgevoel loop ik op een doordeweekse dag de friture in en bestel een frietje-mayo. “Inpakken graag,” voeg ik eraan toe. “Was dat het?” vraagt de eigenaar achter de counter. Ik knik. Omdat ik misschien niet helemaal duidelijk ben, doe ik er ook nog een “Ja, dank u wel” achteraan.

Bij het afrekenen van zo’n fl 2,50 geef ik de man een briefje van 25 gulden en zeg “het is goed”. Ik wend mijn blik af en zonder mijn friet mayo loop ik snel de zaak uit. De eigenaar roept me nog iets na, maar ik loop door; hem waarschijnlijk verbaasd achterlatend.

Ideale situatie? Nee. Puberaal geklungel van de bovenste plank! Maar ik was een tiener en had geen idee hoe ik hiermee moest omgaan. Ik heb mijn schuldgevoel min of meer afgekocht. En de eigenaar in elk geval voor mijn deel gecompenseerd.

Ik ben er nooit meer naar binnen gegaan…

Automatiek De Sarool anno 2016.

Automatiek De Sarool anno 2016.

Lees verder: Met de bus naar de Peppermill (deel 5).

Leave a reply