“Backstage, behind the scenes”

“Jaaaaaa, we gaan straatfotografie doen!”
“Oh ja, leuk man! Laten we dat doen. Straatfotografie is gemakkelijk. Lekker nergens rekening mee houden en gewoon erop losschieten.”
“Ja, precies. Dat kunnen wij ook. Kom op, pak je camera. Daar gaan we!”
“Toch wel lastig om mensen op straat te fotograferen. Ik durf niet goed… Hey, kijk! Oh, kijk daar nou! Een zwerver!”
“Jaaa, een zwerver! En hij zit ook nog te bedelen. Waaaw, ideaal! Wat een karakterkop! Wat een plaatje! Dit gaan we fotograferen! Die man heeft toch niets te verliezen.”
“Haha, inderdaad! Zo, oog in de zoeker, richten en….”
Klik! Klik! Klik! Klik!
“Oh, wat mooi man. Wat een karakterkop! Die staat erop. Geweldig! Op social media en bij de fotoclub zullen ze hiervan smullen!”
“Inderdaad. Ik kan niet wachten. Ik wil meer van dit soort foto’s. Kom, gauw verder. Wellicht zit verderop ook nog een bedelende zwerver.”
“Ja, laten we snel verder gaan. Deze kijkt een beetje boos.”

Verbijstering

De dakloze man blijft verbijsterd achter. Hij heeft zojuist model gestaan voor een foto, waar hij niet op wilde staan. Al helemaal niet op deze manier. Hij is gefotografeerd voor het plezier van anderen. Hij is alleen aangekeken door de zoeker van de camera; niet direct. Geen oogcontact. En al helemaal geen gesprek.

Nog voordat hij kon zeggen dat hij dit niet wilde, waren de fotografen weer weg. Er kon zelfs geen dank-je-wel, een kop koffie of een kleine bijdrage vanaf. Hij zit daar, zijn situatie onveranderd. Hooguit wat verslechterd, omdat een stukje eigenwaarde is kapotgeschoten.

Easy shots

OK, bovenstaand dialoog is wellicht een tikkeltje overdreven. Toch zijn dit geen uitzonderlijke situaties. Als ik op internet op zoek ga naar straatfoto’s, dan kom ik dit soort beelden maar al te vaak tegen. Als ik met de fotografen van die foto’s in gesprek ga, dan komt steeds weer een verhaal als hierboven terug. Maar ook zonder dat verhaal zie je het al aan de foto: Een foto van een bedelende dakloze; maar totaal geen contact.

Straatfotografie, ik hou ervan. Nee, beter: Ik vind het geweldig! Al helemaal als er mensen in zijn te zien. Maar dit type “straatfoto” kan ik niet meer aanzien. Het is TE gemakkelijk. De minst welvarende mensen uit de maatschappij snel op je foto schieten voor je eigen lusten. Mensen die vaak letterlijk eten van de straat. De minst weerbare personen snel even kieken, zonder je verder ook maar enige moeite te doen. Het is pronken met de ellende van iemand anders. Easy shots. Deze foto’s mogen voor mij allemaal de prullenbak in…

Nis

En dan is er Patrick Willems. In de volksmond bekender als: Nis. Nis vindt ook dat het anders moet. Nis wilt ook geen foto’s van deze mensen met daarin hun slechtste momenten afgebeeld. Geen foto’s van deze mensen waarin ze bezig zijn met één van de meest beschamende dingen die je kunt bereiken in je leven: Bedelen. Nee, Nis wilt geen kiekje schieten van een bedelende dakloze die zijn hand uitsteekt, om vervolgens weg te lopen en het straatfotografie te noemen.

Voor Nis moest het anders. Héél anders. Daarom startte hij zijn project. Een project met een startdatum, maar zonder einddatum. Het project loopt maar door en door.

Het project

Nis trekt met zijn camera de straten in; de lege straten in verlaten omgevingen en in verschillende achterbuurten. In zijn woorden: “Backstage, behind the scenes”. Nis neemt de tijd. Hij praat met mensen. Geen zwervers; maar mensen. Het zijn mensen! Straatmensen. Hij informeert naar hun situatie; biedt ze eens een drankje aan. Nis gaat dieper; hij wilt het verhaal achter die gezichten horen. Met veel van hen zijn de ontmoetingen niet eenmalig. Hij maakt echt contact met deze mensen. En oh ja, hij maakt ook foto’s van ze.

En dan bedoel ik niet zomaar een foto! Nis maakt portretten; straatportretten. Gewoon in de omgeving waar hij op dat moment staat: ‘Hun’ omgeving. En dat zijn zéker geen easy shots, dat zijn weloverwogen foto’s op zijn eigenwijze manier gemaakt. De beelden die hieruit voortkomen zijn sprekend! Je ziet dat het mensen zijn met een heftig verhaal of zelfs een heftig leven. Hun ogen en hun uitdrukking spreken boekdelen. Zijn foto’s raken je.

En weet je waarom? Omdat ze echt zijn. En waarom zijn ze echt? Omdat ze gemaakt zijn met

WEDERZIJDS RESPECT

De straatmensen worden met respect vastgelegd. Het zijn portretten waaruit duidelijk blijkt dat de fotograaf contact maakt. De ene keer vooraf, de andere keer tijdens en na de KLIK. Het zijn beelden waar ze zich niet voor hoeven te schamen. Het zijn beelden die de eigenwaarde van die mensen juist een boost kunnen geven. En daar kan ik alleen maar lovend over spreken.

Expositie

Nis opent op zaterdag 5 november a.s. zijn expositie. Welverdiend, naar mijn mening. Deze expositie moet je gewoon hebben gezien. Ik ken al een redelijk aantal van zijn foto’s en ze zijn stuk voor stuk zéér indrukwekkend. Nis neemt geen foto; Nis máákt een foto. En hoe!

Als je in de buurt bent, dan loop er gewoon even binnen en verbaas je. Als je niet in de buurt bent, dan overweeg goed of je dit wel wilt missen. Ik heb de expo zelf ook nog niet gezien, maar ik weet zeker: Het is de moeite waard.

Nis, succes met deze expo. Ik gun je het van harte. Tot 5 november!

image

Meer info op de Facebook-pagina van Nis en op zijn website.

8 Comments

  1. francis hupsch · 03 november 2016

    ik ga zeker kijken ben benieuwd ik hou van mensen zoals ze zijn.

    Reply
  2. Annemiek · 04 november 2016

    Geweldige blog! Veel succes, Nis!

    Reply
  3. Ton Goverts · 07 november 2016

    Zo werkt het en zo zou het moeten ( denk ik ). Je kijkt dan ook anders naar zijn foto’s.

    Reply
  4. nis · 16 november 2016

    Nogmaals thanks en dankjewel vanje onverwachte verrassende leuke blog hier boven Dennis. En vanje bezoek aan myn Street people Project Expositie 🙂 Hebje blog toegevoegd on my blog 😉

    Reply

Leave a reply