17 jaar

Op mijn mediaspeler is een apart hoekje. Een hoekje waar niemand komt, behalve ik. Dat hoekje is gevuld met voornamelijk wat oudere Duitse muziek en trompetmuziek. Niet de muziek die iemand van mijn generatie typisch luistert. Daarom staat het ook een beetje apart van de rest.

Voor mij op tafel ligt een reep chocolade. Middelgroot, met hazelnoot. De wikkel zit er nog om. Een beker met melk staat ernaast. Op de achtergrond speelt een album van Bert Kaempfert. Niet via de radiopiraat of WDR 4, maar via de technologie van nu; mijn mediaspeler. Ik geniet van de muziek. Ik ontspan.

Ontspanning

Herinneringen aan jou

Want dat is wat deze muziek met me doet. Ontspannen. Als ik deze muziek in mijn jeugd hoorde, dan was ’t relaxed, want dan was ik bij jou. En bij jou was het altijd ouderwets gezellig en fijn. Met het luisteren naar deze muziek haal ik dat gevoel weer heel even terug.

Vandaag is het jouw dag. Een dag waarop ik altijd even stilsta bij wie je was en wat je voor me betekende. Veel mooie herinneringen komen voorbij; hartverwarmend, stuk voor stuk. In gedachten hoor ik je stem, je grapjes, je vrolijkheid. Je eeuwige optimisme naar mij toe. Je liefde, je trots, je troost, je aanmoediging…

Vandaag zeventien jaar geleden stond ik bij je koude lichaam. Je warmte was weg. Levenloos. De enige warmte die ik nog voelde, was de warmte in mijn hart.

17 jaar later

Al 17 jaar kom ik niet meer bij je op bezoek. Al 17 jaar ben ik gedwongen die momenten anders te besteden. En dat zal nooit veranderen. Niet in de komende 17 jaar. Zelfs niet in de 17 jaar daarna.

Ze zeiden dat het gemis minder zou worden. Ze zeiden dat het beter werd. Maar helaas… “Ze” zaten er helemaal naast. Ik mis je nog steeds. Elke dag weer.

Oma!

Je foto staat nog steeds in onze woonkamer. Lars lacht vaak naar je. Hij kent je niet; toch voelt hij iets… Soms roept hij ‘Oma!’ naar de foto. Daar moet ik steeds om lachen. Zelfs de huidige generatie kinderen weet je aan je te binden! Ook al is het dan via een foto. Oma voor iedereen.

Coba Quaedackers-Pepermans --- Lars roept vaak 'Oma!' naar je foto.

Bedankt

Ik pak mijn reep chocolade van de tafel. Het is net zo’n reep, als ik van jou altijd kreeg. Ik ga ervan genieten. Niet alleen van de chocolade, maar ook van de muziek, van de fijne herinneringen en van de liefde die ik voorgoed zal voelen.

Bedankt oma. Bedankt voor alle fijne momenten en voor alles wat je me hebt geleerd. Ik mis je; al 17 jaar op rij. Onvervangbaar. Rust zacht.

Bert Kaempfert – Rhinestone Cowboy op Youtube.

Leave a reply